Novo mencer axustado.
O can voltou a vila.
Acólleo o vertedoiro
coma un flor aberta.
O coitelo arrente
debuxando un rumbo errado,
docemente previsíbel.
Alumeamento órfico.
Magas, corazón e fume.
Machada contra a cadea
caindo con toda no solpor.
Sempre aqui.
Baixa visibilidade.
Sempre docemente previsíbel,
os ventos como aliados
mais enliortados entre eles.
Son o can orballado,
seu can no chan dourado,
e misteriosamente estou vivo.
Os seus tacóns en min chantados,
na Dor mística do charol,
na comunión insólita co lume.
O lume
De agasallo unha penitencia,
todos os crocodrilos da esfera
comendo pernas,
(as miñas, sí)
todas elas.
O buraco
O fin do Buraco xa está
chegando coa musicalidade do coiro
e das pálpebras nos beizos batendo.
Amo o ferro apaixoadao,
o Seu.
Fóra todo é xélido,
un inferno de lama e merda
que non quero coñecer
porque non hai espranzas certas,
nen acougo, nen desacougo.
Que lonxe soan as campás da cidade,
que lonxe quedou a besta durminte.
Fóra da o flash da guillotina
do Pai creador que non crea ren;
tullidas as ás, privadas de ar.
Non hai tempo para as cousas doadas
Non hai tempo para xogar.
Fico no chan dourado
e oio os tacóns.
Chegan diretamente canda min.
A corda apresa todo o que de min foi bó,
a mordaza esmágame un pranto posíbel
da necesidade de non ver nada.
Percibo o L’Eau D’Issey de preto,
e non sei se estou calmo ou tenso,
non sei si ela será bóa para min
e si eu lle serei de utilidade.
Rabuñazo nas costas que dóe
mais, Fóra é madeira nova do cadaleito
cheirando a sobriedade no sepulcro.
porNo redeNtor B)
