Novo mencer axustado.
O can voltou a vila.
Acólleo o vertedoiro
coma un flor aberta.
O coitelo arrente
debuxando un rumbo errado,
docemente previsíbel.
Alumeamento órfico.
Magas, corazón e fume.
Machada contra a cadea
caindo con toda no solpor.
Sempre aqui.
Baixa visibilidade.
Sempre docemente previsíbel,
os ventos como aliados
mais enliortados entre eles.
Son o can orballado,
seu can no chan dourado,
e misteriosamente estou vivo.
Os seus tacóns en min chantados,
na Dor mística do charol,
na comunión insólita co lume.
O lume
De agasallo unha penitencia,
todos os crocodrilos da esfera
comendo pernas,
(as miñas, sí)
todas elas.
O buraco
O fin do Buraco xa está
chegando coa musicalidade do coiro
e das pálpebras nos beizos batendo.
Amo o ferro apaixoadao,
o Seu.
porNo redeNtor B)
